අවිනිශ්චිත

මම මාව හොයනවා. මම කවුද? මම යායුත්තේ කොතනටද? දවසක් දවසක් ගානෙ මම මගෙන් ප්‍රශ්න කරනවා. මම නවකතාවක් කියවනවා.. ඒ කතාව ඇතුලෙත් මම හොයන්නෙ මාව. මම ගානක් හදනව. මම කැමති දේ ඒකද? මම චිත්‍රයක් අදිනව. මට බැහැ ඒක ඉවරකරගන්න. මම එතනත් නැහැ. මම යමක් ලියන්න උත්සාහ කරනව. ඒකත් තව එක අසාර්ථක ප්‍රයත්නයක් විතරයි.. මම කොහෙද? කදු මුදුනකට වෙලා මම කල්පනා කරනව. දිය ඇල්ලක් කඩාගෙන හැලෙන දිහා බලාගෙන මම කල්පනා කරනව. ඒත් මට තාමත් මාව හොයාගන්න බෑ. මට මං ගැන තියෙන විශ්වාසය ටිකෙන් ටික හීන වෙලා යනවා. මට කවදාවත් මාව හොයාගන්න බැරිවෙයිද කියල බයකුත් ඇතිවෙනව. කවදා වෙනකන් හොයන්නද? කවදා වෙනකල් මම මගෙන් ප්‍රශ්න කරන්නද?

මම කෝ?

ගහක කොල අතරෙ
කුරුලු තටු අතරෙ
වැල්ලෙ වැලි අතරෙ
සොයනවා මම මාව

කලු ගැහුන වලාවක
වැටෙන පිනි බිංදුවක
නගින බැස යන රළක
සොයන්නෙමි මම මාව

පොතක පිටු මැදින්
ඉලක්කම් මැදින්
පින්සලේ තුඩ අගින්
සොයන්නේ මම මාව

සරන දිගු මෙ ගමනට
තිත තබන්නට කලින්
ඔබේ නෙතු තුළින්වත්
හමුවෙයිද මට මාව?

ඒක පාර්ශ්විකව..

මිතුදම ආලයට පෙරැළුණු අරුමය
නොදැනුණා නොවෙයි
එහෙත් මුනිවත රැක්කෙමි
ඔබ අන්සතු බව දැන

ඔබ ඉඩ දෙන දුරකින් හිඳ
බලන් ඉන්නම් නිසලව
ආලය කරන්නම්
ඒක පාර්ශ්විකව මම

මායාවක්?

මේ ලෝකෙ මායාවක්ද? වෙලාවකට හිතෙනව මේ හැම දෙයක්ම මායාවක් කියලා. යාළුවො, ආදරය, එතකොට අපි මේ ඉර හඳ අල්ලන්න වගේ හති දාගෙන දුවන දිවිල්ල, ඔක්කොම මායාවල්. දුක, සතුට, අපිව රවට්ටන හිස් හැඟීම් විතරයි. කොටින්ම කිව්වොත් මම කියන්නෙත් මායාවක් වගේ මට දැනෙන්නෙ. ජීවිතේම මායාවක්. කරන කියන දැනෙන දකින ඇහෙන හැම දෙයක්ම. මුළු ලෝකෙම. එකම මායාවක්. ලොකු මායාවක්.

Ultimate පුරුද්ද

අද බස් එකේ අද එන ගමන් ඇතිවුණ පොඩි කතාබහක්.
මගෙ ළඟ ඉඳගෙන හිටිය ආන්ටි අහනව; "දුව කැම්පස්ද?"
මම: "ඔව් ආන්ටි."
"මම දැන් ගොඩක් වෙලා ඉඳං බලං හිටියෙ..දුව ලස්සන ළමයෙක් ඒවුණාට කැත පුරුද්දක් තියනව."
"නියපොතු හපන එක." දෙන්නම එක සැරේ කිව්වෙ.
"අපෙ දුවටත් ඔය පුරුද්ද තියනව..බොහොම අමාරුවෙන් නවත්තගත්තෙ."
කෙටි නිහැඬියාවක්.
"Boy කෙනෙක් ඉන්නවද?"
"නෑ." හිනත් යනව.
"ඉන්නවනම් ගහයි.."
මට කියන්න හිතුනා මම හොයාගන්නෙත් නියපොතු හපන කොල්ලෙක්ම තමා කියලා..ඒත් හිනාවකින් පිළිතුරු දීලා කට වහගත්තා :D

මම ජීවත් වෙලා ඉවර නෑ..

එක්සෑම් කෙල වෙලා තියනව ඒත් මෙහෙම නම් කෙලවුනේ නෑ ජීවිතේට. අද තිබ්බෙ Thermodynamics paper එක. අම්මෝ. ඇඬෙනව. කරගන්න දෙයක් නැති නිසා පැයක් විතර ඔහේ බලාගෙනත් හිටියා. වැරද්ද කාගෙවත් නෙවෙයි, මගෙ හිතේම තමයි. වැඩක් කරන්න ගානක් හදන්න හිතුනෙම නෑනෙ. Dead week එකේ කරේ පුටුවෙ වාඩිවෙලා කල්පනා කර කර ඉන්න එක තමයි. මේ ප්‍රශ්නෙම මට A/L 1st shy කරන කාලෙත් වුනා. Chemistry දවසට කලින් දවසෙ තිබ්බෙ ඊයෙ හවස තිබුන තත්වෙමයි (ඊට අමතරව පවුල් ප්‍රශ්නත් තිබුන එක වෙනම කතාවක්). Essay paper එකට ලියන්න මෙලෝ දෙයක් දන්නෙ නෑ. මට ඕන වුනේ මොනාහරි කරලා එදා දවසට ජීවිතෙන් පැනල යන්න. ඒ වෙලාවට හිතෙන්නෙම දෙයියනේ මොනවහරි වෙලා මාව මැරිල යනවනම්, උදේට මාව වාහනේක හැප්පෙනවනම් වගේ දේවල් තමයි. ඒත් ඕව වෙයිද කියලා දන්නෙ නෑනෙ.. ඉතිං මං මොකද කලේ? බිව්වා පැනඩෝල් පෙති කාඩ් 2ක්. එතනින් එහාට වුනේ මොනාද කියලා මම දැන් කියන්න යන්නෙ නෑ.. කොහොමහරි මේක අදටත් දන්නෙ මගෙ සමීපතම යාලුවො 3 දෙනෙක් විතරයි. එයාලටත් කිව්වෙ මේ ලඟදි.. මම කියන්න ආව කතාව ඕක නෙවෙයිනෙ. අද උදෙත් මට ආව ඔය විදිහෙ mood එකක්. මැරිලා ගියානම් හරි මෙහෙම ගිහිං ලියලා කොහොමද අම්මට අක්කට ලෝකෙට මූන දෙන්නෙ? ඒත් එක්කම වගේ මගෙ හිතට ආවෙ වෙනම සිතිවිල්ලක්.. මම තාම ජීවත් වෙලා ඉවර නෑනෙ? ජීවිතෙ තව කොච්චර දේවල් විඳින්න ඉතුරුවෙලා තියනවද මට? මට මැරෙන්න ඕන නැහැ. ජීවිතේ කරන කියන සිද්දවෙන හැමදෙයක්ම එක්ක බලද්දි විභාගයක් කියන්නෙ කොච්චර පුංචි දෙයක්ද..

එකක් ඇනගත්තා කියලා මැරෙනවැයි? වැදගත්ම දේ අද, මේ මොහොතෙ සතුටින් ඉන්න එක..ජීවිතේ ජීවත් වෙන එක. හීන පස්සෙ දුවනකොට අපිට ඕක මතක් වෙන්නෙ නෑ. හති වැටුනට පස්සෙ ආයෙ ඒ මොහොත හම්බෙන්නෙත් නෑ. සීමා මායිම් කඩාගෙන ගිහිං මම කරන්නෙ එ මොහොත අල්ලගන්න එක.. මිනිස්සු මං ගැන කතා කියනව, බනිනව, ඒත් මම සතුටින් නම් ඒ කිසිදේකින් මට වැඩක් නෑනෙ. අද paper එක කෙලවුනත් මම හිනාවෙලා ඉන්නෙ ඒකයි :)

අන්තර්ජංජාලෙ සැරිසරාගෙන සරාගෙන යනකොට හොඳ සිංහල බ්ලොග් හෙන ගොඩක් හම්බුවෙනවනෙ. ඉතිං මටත් පොඩි ආසාවක් ආව මොනාහරි ලියන්න. අවුරුදු දෙක තුනක් තිස්සෙ නමට බ්ලොග් එකක් තිබ්බට ලියපු දේකුත් නෑනෙ.. හිතේ අදහස් ගොඩක් හිරවෙලා තියනව..වචන වලට පෙරලගන්න පුළුවන් වෙයිද මන්ද. බලමුකො :)